نيست با آن از عذاب الهى مگر آنكه عفو كند حقّ تعالى از حريص ؛ زيرا كه حقّ تعالى از ساعات و آنات « 17 » عمر سؤال فرمايد و حساب كند آنچه را عبد به سرمايهء عمر « ربح و خسران » « 18 » كرده از اعمال ظاهره و اخلاق باطنهء او ، كه : وَ إِنْ تُبْدُوا ما فِي أَنْفُسِكُمْ أَوْ تُخْفُوهُ يُحاسِبْكُمْ بِهِ اللَّهُ فَيَغْفِرُ لِمَنْ يَشاءُ وَ يُعَذِّبُ مَنْ يَشاءُ وَ اللَّهُ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ « 19 » . هفتم : عقابى است حريص را كه مفرّى از آن نيست و حيله در دفع آن نتواند ؛ زيرا كه سلطنت الهيّه ، سلطنتى است كه فرار از احكام آن در آخرت محال است ، كه : إِنِ اسْتَطَعْتُمْ أَنْ تَنْفُذُوا مِنْ أَقْطارِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ فَانْفُذُوا لا تَنْفُذُونَ إِلَّا بِسُلْطانٍ « 20 » ، و حيله در نجات از عقاب حقّ تعالى ممكن نيست به واسطهء رشوه يا شفيعى ، كه : مَنْ ذَا الَّذِي يَشْفَعُ عِنْدَهُ إِلَّا بِإِذْنِهِ « 21 » ؛ و اگر آنچه را كه در دنياست مالك باشد ، و فدا كند كه يك ذرّه از عقاب او تخفيف يابد - به سبب بىنيازى حقّ تعالى - چاره‌پذير نيست مگر آنكه به كرم و رحمت خود عفو فرمايد از عباد عاصى ، معاصى ظاهريّه و باطنيّهء ايشان را . پس با وجود علم به آفات سبعهء حرص ، چگونه عبد معالجهء اين داء ردىّ و مرض مزمن را از نفس خود ننمايد و راضى گردد به مشقّت دنيا و هلاكت و عذاب آخرت ؟

--> ( 17 ) - جمع « آن » كه به معنى لحظه است . ( 18 ) - سود و زيان ( 19 ) - . . . و اگر آنچه را كه در باطن شماست آشكار كنيد يا پنهان داريد ، خداى تعالى شما را به آن محاسبه فرمايد ، آنگاه هركس را خواهد بخشد ، و هركه را خواهد عذاب كند ، و خداى تعالى بر همه چيز تواناست : سورهء 2 آيهء 284 ( 20 ) - به منهج حاضر ، صفحهء 103 رجوع شود . ( 21 ) - به منهج اوّل ، صفحهء 339 رجوع شود .